IP/MPLS Omurga Nedir?

Günümüz kurumsal ağ mimarilerinin ve servis sağlayıcı altyapılarının bel kemiğini oluşturan IP/MPLS omurga, geleneksel IP yönlendirmesinin sınırlamalarını aşmak için geliştirilmiş güçlü bir ağ teknolojisidir. MPLS (Multi Protocol Label Switching – Çok Protokollü Etiket Anahtarlama), paketlerin ağ üzerinde önceden belirlenmiş yollar boyunca etiketler kullanılarak iletilmesini sağlayan bir mekanizmadır. IP/MPLS omurga ise bu mekanizmanın, bir kurumun veya operatörün çekirdek ağında uçtan uca bağlantı, trafik mühendisliği ve hizmet kalitesi sağlamak amacıyla kullanıldığı yapıdır. Bu omurga sayesinde veri, ses ve video trafiği aynı fiziksel altyapı üzerinde güvenli, ölçeklenebilir ve yönetilebilir bir şekilde taşınabilir. Özellikle çok şubeli kurumlar, bankalar, telekom operatörleri ve veri merkezleri arası bağlantı gerektiren büyük ölçekli yapılar için IP/MPLS omurga, adeta bir sinir sistemi görevi görür. Bu yazıda IP/MPLS omurganın ne olduğunu, nasıl çalıştığını, hangi sorunları çözdüğünü ve neden tercih edildiğini adım adım, uygulanabilir bir rehber niteliğinde inceleyeceğiz.

IP/MPLS Omurga Tam Olarak Ne İşe Yarar?

IP/MPLS omurganın temel görevi, ağ üzerindeki farklı lokasyonlar arasında veri paketlerini en verimli, en hızlı ve en öngörülebilir yoldan iletmektir. Geleneksel IP ağlarında her yönlendirici, gelen paketin hedef adresine bakar ve kendi yönlendirme tablosuna göre bir sonraki adıma (hop) karar verir. Bu durum, ağda tıkanıklık, dengesiz yük dağılımı ve tahmin edilemeyen gecikmeler gibi sorunlara yol açabilir. MPLS ise bu süreci değiştirir; paket ağa girdiği anda ona kısa, sabit uzunlukta bir etiket yapıştırılır ve sonraki yönlendiriciler artık IP adresine değil, bu etikete bakarak paketi iletir. Bu yöntem, yönlendirme kararlarının çok daha hızlı alınmasını sağlar ve trafiğin belirli yollar üzerinden akmasına olanak tanır.

Bu omurga yapısı, yalnızca hız sağlamakla kalmaz; aynı zamanda ağ üzerinde trafik mühendisliği yapmayı mümkün kılar. Örneğin, bir kurumun İstanbul ve Ankara ofisleri arasında yoğun bir veri tabanı replikasyon trafiği olduğunu düşünün. IP/MPLS omurga üzerinde bu trafik için özel bir yol tanımlayabilir, bant genişliği rezerve edebilir ve hatta bu yolun belirli bir gecikme süresini aşmamasını garanti altına alabilirsiniz. Geleneksel IP yönlendirmesi ile böyle bir kontrol sağlamak neredeyse imkânsızdır. Ayrıca IP/MPLS omurga, farklı hizmet türlerini (L3VPN, L2VPN, VPLS gibi) aynı fiziksel altyapı üzerinde taşıyabilme yeteneğine sahiptir. Bu da işletmelere maliyet avantajı ve operasyonel basitlik kazandırır.

IP/MPLS omurganın öne çıkan temel işlevleri şunlardır:

• Farklı lokasyonlar arasında veri paketlerini en verimli yoldan iletmek.
• Trafik mühendisliği yaparak ağ kaynaklarını optimize etmek.
• Aynı fiziksel altyapı üzerinde birden fazla hizmeti izole şekilde taşımak.
• Ses, video ve veri trafiğine farklı öncelik seviyeleri atamak.
• Uçtan uca bağlantı ve hizmet kalitesi garantisi sağlamak.
• Ağ büyümesine uygun ölçeklenebilir bir mimari sunmak.
• Farklı müşteri veya departman trafiğini güvenli şekilde ayırmak.

Özetle IP/MPLS omurga, ağ yöneticilerine trafiği kontrol etme, önceliklendirme, izole etme ve optimize etme imkânı tanıyan, modern ağların vazgeçilmez bir bileşenidir. Ağınızda uygulama performansını garanti altına almak, farklı müşteri veya departman trafiğini birbirinden güvenli şekilde ayırmak ve büyümeye hazır ölçeklenebilir bir altyapı kurmak istiyorsanız, IP/MPLS omurga mimarisini mutlaka değerlendirmelisiniz.

IP/MPLS Omurga Nasıl Çalışır? 

IP/MPLS omurganın çalışma prensibini anlamak için bir paketin ağa girişinden çıkışına kadar izlediği adımları incelemek gerekir. Bu süreç, ağın kenarında bulunan yönlendiriciler (PE – Provider Edge) ile çekirdekte bulunan yönlendiriciler (P – Provider) arasındaki iş birliğine dayanır. Aşağıda bu süreci adım adım açıklıyoruz:

• Paket Ağa Giriş Yapar (Ingress PE): Kullanıcıdan veya kurum şubesinden gelen IP paketi, MPLS ağının giriş noktasındaki PE yönlendiricisine ulaşır. Burada yönlendirici, paketin hedef adresine ve hangi VPN veya hizmete ait olduğuna bakar.

• Etiket Yapıştırma (Label Imposition): PE yönlendirici, pakete uygun bir MPLS etiketi atar. Bu etiket, paketin ağ içinde hangi yolu izleyeceğini belirler. Gerekirse birden fazla etiket (etiket yığını) eklenebilir; örneğin alttaki etiket VPN üyeliğini, üstteki etiket ise çekirdek ağdaki yolu gösterir.

• Etiket Anahtarlama (Label Swapping): Paket, çekirdek ağdaki P yönlendiricilerinden geçerken her bir yönlendirici, gelen etiketi okur, etiket değiştirme tablosuna (LFIB – Label Forwarding Information Base) göre yeni bir etiketle değiştirir ve paketi bir sonraki yönlendiriciye iletir. Bu işlem, geleneksel IP başlık incelemesinden çok daha hızlıdır.

• Etiket Çıkarma (Label Disposition): Paket, MPLS ağının çıkış noktasındaki PE yönlendiricisine ulaştığında etiketler çıkarılır ve paket, hedef IP adresine göre normal IP yönlendirmesiyle son kullanıcıya teslim edilir.

Bu süreçte en kritik nokta, etiketlerin nasıl oluşturulduğu ve dağıtıldığıdır. MPLS ağlarında etiket dağıtımı için LDP (Label Distribution Protocol) veya RSVP-TE (Resource Reservation Protocol – Traffic Engineering) gibi protokoller kullanılır. LDP, genellikle temel MPLS kurulumlarında kullanılırken, RSVP-TE trafik mühendisliği gerektiren senaryolarda devreye girer. RSVP-TE sayesinde ağ yöneticisi, belirli bir trafik için bant genişliği rezerve edebilir ve paketlerin izleyeceği yolu açıkça tanımlayabilir. Bu, özellikle ses ve video gibi gecikmeye duyarlı trafikler için hayati önem taşır.

IP/MPLS omurganın bir diğer önemli çalışma prensibi de FEC (Forwarding Equivalence Class – İletim Eşdeğerlik Sınıfı) kavramıdır. Aynı şekilde iletilmesi gereken paketler aynı FEC'e atanır ve aynı etiketle işaretlenir. Bu sayede yönlendiriciler, her paket için ayrı ayrı IP başlığı analizi yapmak yerine, aynı etikete sahip tüm paketleri aynı şekilde işler. Bu yaklaşım, hem işlem yükünü azaltır hem de ağda tutarlı ve öngörülebilir bir davranış sağlar.

Paket iletim sürecinin temel aşamaları özetle şu şekildedir:

• İlk aşama: Paket, giriş PE yönlendiricisine ulaşır ve sınıflandırılır.
• İkinci aşama: Pakete uygun MPLS etiketi veya etiket yığını eklenir.
• Üçüncü aşama: Çekirdek yönlendiriciler etiket değiştirerek paketi iletir.
• Dördüncü aşama: Çıkış PE yönlendiricisi etiketi çıkarır ve paketi hedefe teslim eder.
• Beşinci aşama: Hedef cihaz paketi normal IP yönlendirmesiyle alır.

IP/MPLS Omurga Hangi Sorunları Çözer?

IP/MPLS omurga mimarisi, geleneksel IP ağlarının karşılaştığı birçok kritik soruna çözüm getirir. Bu sorunları ve çözümlerini anlamak, teknolojinin değerini daha net ortaya koyar. Birinci ve en belirgin sorun, trafik mühendisliği eksikliğidir. Geleneksel IP ağlarında trafik, yönlendirme protokollerinin (OSPF, IS-IS, BGP) hesapladığı en kısa yolu izler. Ancak en kısa yol her zaman en verimli yol değildir; bazı bağlantılar aşırı yüklenirken bazıları boş kalabilir. MPLS'in trafik mühendisliği yetenekleri sayesinde ağ yöneticisi, trafiği belirli yollara yönlendirebilir, yükü dengeleyebilir ve bant genişliğini optimize edebilir.

İkinci önemli sorun, çoklu hizmet taşıma zorluğudur. Bir operatör veya büyük kurum, aynı altyapı üzerinde internet erişimi, kurumsal VPN, ses ve video hizmetleri sunmak isteyebilir. Geleneksel IP ağlarında bu hizmetleri izole etmek ve her birine farklı hizmet kalitesi (QoS) uygulamak zordur. MPLS, farklı hizmetleri farklı etiketlerle ve farklı VPN'lerle taşıyarak bu sorunu kökten çözer. Her hizmet, sanki kendine ait özel bir ağ üzerinde çalışıyormuş gibi izole edilir ve önceliklendirilir.

Üçüncü sorun, ölçeklenebilirlik sınırlamalarıdır. Geleneksel IP ağlarında her yönlendiricinin tüm ağ hakkında tam bilgiye sahip olması gerekir. Ağ büyüdükçe yönlendirme tabloları devasa boyutlara ulaşır ve yönlendiricilerin performansı düşer. MPLS ise çekirdek ağdaki yönlendiricilerin yalnızca etiket bilgilerini tutmasını gerektirir; tam IP yönlendirme bilgisi yalnızca kenar yönlendiricilerde bulunur. Bu yaklaşım, ağın çok daha büyük ölçeklere ulaşmasını sağlar. Ayrıca MPLS, BGP ile entegre çalışarak binlerce VPN'i aynı altyapı üzerinde taşıyabilir.

Dördüncü sorun, hizmet kalitesi (QoS) garantisi eksikliğidir. Gerçek zamanlı uygulamalar (VoIP, video konferans, online oyun) düşük gecikme ve düşük paket kaybı gerektirir. Geleneksel IP ağlarında bu garantileri sağlamak zordur çünkü tüm paketler aynı şekilde işlenir. MPLS'in deneysel bitleri (EXP bits) sayesinde paketler sınıflandırılabilir ve her sınıfa farklı öncelik verilebilir. Örneğin ses trafiği, dosya transferi trafiğinden daha yüksek öncelik alabilir, böylece tıkanıklık durumunda bile ses kalitesi korunur. Bu yetenek, IP/MPLS omurgayı kurumsal iletişim altyapıları için ideal hale getirir.

IP/MPLS omurganın çözdüğü başlıca sorunlar aşağıdaki listede özetlenmiştir:

• Geleneksel IP ağlarındaki trafik mühendisliği eksikliğini giderir.
• Aynı altyapı üzerinde çoklu hizmet taşıma zorluğunu ortadan kaldırır.
• Yönlendirme tablolarının büyümesinden kaynaklanan ölçeklenebilirlik sorununu çözer.
• Gerçek zamanlı uygulamalar için hizmet kalitesi garantisi sağlar.
• Farklı müşteri veya departman trafiğini güvenli şekilde izole eder.
• Ağ kaynaklarının verimsiz kullanımını önler.
• Yönlendirme kararlarının yavaş alınmasından kaynaklanan gecikmeyi azaltır.
• VPN hizmetlerinin karmaşık tünel yapılandırmalarına olan ihtiyacı ortadan kaldırır.

IP/MPLS Omurga ile Geleneksel IP Ağı Arasındaki Farklar Nelerdir?

IP/MPLS omurga ile geleneksel IP ağı arasındaki farkları anlamak, hangi teknolojiyi ne zaman kullanmanız gerektiğine karar vermenize yardımcı olur. Her iki teknoloji de IP paketlerini iletir, ancak bunu yapma şekilleri ve sundukları yetenekler temelden farklıdır. 

Bu farklar, özellikle büyük ve karmaşık ağlarda IP/MPLS omurganın neden tercih edildiğini açıkça göstermektedir. Geleneksel IP ağı, küçük ofisler veya basit ev ağları için yeterli olabilir, ancak binlerce kullanıcıyı, yüzlerce şubeyi ve farklı hizmet türlerini destekleyen bir altyapı söz konusu olduğunda MPLS'in avantajları belirginleşir.

Özellikle dikkat edilmesi gereken bir nokta, MPLS'in IP'nin yerini almadığı, aksine onun üzerine inşa edildiğidir. IP/MPLS omurga, IP protokolünün adresleme ve yönlendirme yeteneklerini kullanmaya devam eder; MPLS yalnızca iletim katmanında ek bir soyutlama sağlar. Bu nedenle "IP/MPLS" terimi, iki teknolojinin birlikte çalıştığını vurgular. MPLS, IP'nin yerini almaz, onu güçlendirir.

İki teknoloji arasındaki temel farklar şu maddeler halinde özetlenebilir:

• Geleneksel IP ağında her yönlendirici bağımsız karar verirken, MPLS'te yol girişte belirlenir.
• Geleneksel IP ağında trafik mühendisliği sınırlıdır, MPLS'te ise gelişmiş araçlar sunulur.
• Geleneksel IP ağında VPN kurulumu karmaşık tünel protokolleri gerektirir, MPLS'te yerleşiktir.
• Geleneksel IP ağında QoS garantisi zordur, MPLS'te sınıf bazlı önceliklendirme yapılabilir.
• Geleneksel IP ağında ölçeklenebilirlik sınırlıdır, MPLS'te çekirdek yönlendiriciler hafiftir.
• Geleneksel IP ağında hata izolasyonu zordur, MPLS'te VPN bazlı izolasyon kolaydır.

IP/MPLS Omurgada Hangi Protokoller ve Bileşenler Kullanılır?

IP/MPLS omurga mimarisini tam olarak anlamak için kullanılan temel protokolleri ve bileşenleri bilmek gerekir. Bu bileşenler, omurganın sorunsuz çalışmasını sağlayan yapı taşlarıdır. İşte IP/MPLS omurgada en sık kullanılan protokoller ve görevleri:

• LDP (Label Distribution Protocol): MPLS etiketlerini otomatik olarak dağıtmak için kullanılan temel protokoldür. Her MPLS yönlendiricisi, LDP aracılığıyla komşularına hangi FEC için hangi etiketi kullanacağını bildirir. LDP, basit ve yönetimi kolaydır; çoğu temel MPLS kurulumunda yeterlidir.

• RSVP-TE (Resource Reservation Protocol – Traffic Engineering): Trafik mühendisliği yapmak ve bant genişliği rezerve etmek için kullanılır. RSVP-TE, ağ yöneticisinin belirli bir LSP (Label Switched Path – Etiket Anahtarlamalı Yol) tanımlamasına ve bu yol için kaynak ayırmasına olanak tanır. Bu, gelişmiş trafik yönetimi senaryoları için gereklidir.

• MP-BGP (Multiprotocol BGP): VPN bilgilerini dağıtmak için kullanılır. L3VPN hizmetlerinde, her müşterinin VPN yönlendirme bilgisi MP-BGP aracılığıyla PE yönlendiricileri arasında paylaşılır. Bu, farklı müşterilerin aynı IP adres alanlarını kullanabilmesini sağlar.

• OSPF veya IS-IS: MPLS ağının çekirdeğinde, yönlendiriciler arasında temel IP bağlantısını sağlamak için kullanılan iç ağ geçidi protokolleridir. Bu protokoller, PE ve P yönlendiricilerinin birbirlerine nasıl ulaşacağını belirler.

• PE Yönlendirici (Provider Edge): MPLS ağının kenarında bulunan ve müşteri trafiğini ağa alan, etiketleyen veya ağdan çıkaran yönlendiricidir. Tüm VPN işlemleri ve hizmet tanımlamaları PE üzerinde gerçekleşir.

• P Yönlendirici (Provider): MPLS ağının çekirdeğinde bulunan ve yalnızca etiket anahtarlama işlemi yapan yönlendiricidir. P yönlendiricileri, müşteri VPN bilgilerini bilmez; yalnızca etiketlere göre paketleri iletir.

Bu protokoller ve bileşenler birlikte çalışarak IP/MPLS omurganın temel işlevlerini yerine getirir. Kurulum yaparken dikkat edilmesi gereken en önemli nokta, tüm bu protokollerin doğru şekilde yapılandırılması ve aralarındaki etkileşimin test edilmesidir. Yanlış yapılandırılmış bir LDP veya BGP oturumu, tüm omurganın çalışmasını engelleyebilir.

IP/MPLS omurgada kullanılan protokollerin görev dağılımı aşağıdaki listede özetlenmiştir:

• LDP: Etiket dağıtımı ve temel MPLS işlevselliği sağlar.
• RSVP-TE: Trafik mühendisliği ve bant genişliği rezervasyonu yapar.
• MP-BGP: VPN yönlendirme bilgilerini PE yönlendiricileri arasında dağıtır.
• OSPF/IS-IS: Çekirdek ağda temel IP bağlantısını sağlar.
• PE Yönlendirici: Müşteri trafiğini ağa alır, etiketler ve ağdan çıkarır.
• P Yönlendirici: Çekirdek ağda etiket anahtarlama işlemi yapar.
• VRF: Her müşteri veya departman için sanal yönlendirme tablosu oluşturur.
• LFIB: Etiket değiştirme tablosu olarak hızlı paket iletimini sağlar.

IP/MPLS Omurga Kurulumunda Adım Adım Nelere Dikkat Edilmelidir?

IP/MPLS omurga kurulumu, dikkatli planlama ve sistematik uygulama gerektiren bir süreçtir. Aşağıda, bu süreci adım adım özetliyoruz. Bu adımları takip ederek kendi IP/MPLS omurganızı güvenli ve verimli bir şekilde kurabilirsiniz:

Kuruluma başlamadan önce, kaç lokasyonun bağlanacağını, hangi hizmetlerin taşınacağını, bant genişliği gereksinimlerini ve yedeklilik ihtiyaçlarını netleştirin. Bu bilgiler, donanım seçimi ve topoloji tasarımı için temel oluşturur.

Hangi yönlendiricilerin PE, hangilerinin P olacağını belirleyin. Çekirdek ağda yedeklilik için en az iki bağımsız yol tanımlayın. Halka veya mesh topolojileri, yüksek erişilebilirlik için idealdir.

Çekirdek ağ için özel bir IP adres bloğu ayırın. Her yönlendirici arayüzüne ve loopback adresine benzersiz bir IP atayın. Loopback adresleri, MPLS ve BGP oturumları için kullanılacağından sabit ve yönlendirilebilir olmalıdır.

Çekirdek ağda OSPF veya IS-IS protokolünü yapılandırın. Tüm yönlendiricilerin birbirlerinin loopback adreslerine ulaşabildiğini doğrulayın. Bu adım, MPLS'in üzerine inşa edileceği temel katmandır.

Tüm çekirdek arayüzlerde MPLS'i etkinleştirin ve LDP'yi yapılandırın. LDP oturumlarının kurulduğunu ve etiketlerin dağıtıldığını doğrulamak için show mpls ldp neighbor gibi komutları kullanın.

L3VPN için her müşteri veya departman için ayrı bir VRF (Virtual Routing and Forwarding) tanımlayın. MP-BGP oturumlarını PE yönlendiricileri arasında kurun ve VRF bilgilerini MP-BGP üzerinden dağıtın.

Hangi trafik sınıflarının önceliklendirileceğini belirleyin (örneğin ses > video > veri > dosya transferi). MPLS deneysel bitlerini kullanarak her sınıfa uygun bir işaretleme yapın ve kuyruk yönetimi politikalarını uygulayın.

Bir bağlantıyı keserek veya bir yönlendiriciyi kapatarak ağın nasıl tepki verdiğini gözlemleyin. Yedek yolların devreye girme süresini ölçün ve gerekiyorsa hızlı yeniden yönlendirme (FRR – Fast Reroute) mekanizmalarını etkinleştirin.

SNMP, NetFlow veya sFlow gibi protokollerle ağ trafiğini izleyin. MPLS LSP'lerinin durumunu, bant genişliği kullanımını ve hata oranlarını sürekli takip edin.

Tüm yapılandırmaları, IP adresleme şemasını, VRF tanımlarını ve QoS politikalarını detaylı şekilde dokümante edin. Bu, gelecekteki bakım ve sorun giderme işlemlerini kolaylaştırır.

Bu adımları izlerken dikkat etmeniz gereken en kritik nokta, her adımı tamamladıktan sonra doğrulama yapmaktır. MPLS ağlarında sorunlar genellikle yanlış yapılandırılmış bir oturum veya eksik bir yönlendirme bilgisinden kaynaklanır. Bu nedenle, bir sonraki adıma geçmeden önce mevcut yapılandırmanın doğru çalıştığından emin olun.

Kurulum sürecinde dikkat edilmesi gereken kritik noktalar şunlardır:

• Her adımdan sonra doğrulama komutlarıyla yapılandırmayı test edin.
• Loopback adreslerinin tüm yönlendiricilerden erişilebilir olduğundan emin olun.
• LDP ve BGP oturumlarının kurulduğunu doğrulayın.
• Yedeklilik testlerini gerçek ağ trafiği altında yapın.
• QoS politikalarını uygulamadan önce trafik sınıflandırmasını netleştirin.
• Tüm yapılandırma değişikliklerini dokümante edin.
• Güvenlik duvarı kurallarının MPLS trafiğini engellemediğinden emin olun.
• MTU boyutlarını MPLS etiketleri için uygun şekilde ayarlayın.

IP/MPLS Omurga Kullanmanın Avantajları ve Dezavantajları Nelerdir?

IP/MPLS omurga teknolojisinin sunduğu avantajlar oldukça fazladır, ancak bazı dezavantajları da göz önünde bulundurulmalıdır. Dengeli bir değerlendirme yapmak, bu teknolojiyi benimseme kararınızı daha sağlıklı hale getirir. Avantajlardan bazıları şunlardır:

• MPLS, trafiği belirli yollara yönlendirme yeteneği sayesinde ağ kaynaklarının en verimli şekilde kullanılmasını sağlar. Bu, geleneksel IP ağlarında mümkün olmayan bir kontrol seviyesidir.

• Yerleşik VPN desteği ile L3VPN ve L2VPN hizmetleri, IP/MPLS omurganın doğal bir parçasıdır. Bu sayede farklı müşteriler veya departmanlar, aynı fiziksel altyapıyı güvenli şekilde paylaşabilir.

• Çekirdek yönlendiricilerin yalnızca etiket bilgilerini tutması, ağın çok daha büyük ölçeklere ulaşmasını sağlar. Bu, özellikle telekom operatörleri ve büyük kurumlar için kritik bir avantajdır.

• MPLS'in QoS yetenekleri, ses ve video gibi gecikmeye duyarlı trafiklerin kalitesini garanti altına alır. Bu, kurumsal iletişim ve müşteri memnuniyeti açısından büyük önem taşır.

• Etiket anahtarlama, IP başlık analizinden daha hızlıdır. Bu, ağın genel performansını artırır ve gecikmeyi azaltır.

Dezavantajlara gelince, en belirgin olanı yüksek başlangıç maliyetidir. MPLS destekleyen yönlendiriciler, geleneksel IP yönlendiricilerinden daha pahalıdır. Ayrıca MPLS kurulumu ve yönetimi, uzmanlık gerektiren bir alandır; deneyimli ağ mühendislerine ihtiyaç duyulur. Bir diğer dezavantaj ise karmaşıklıktır. MPLS, çok sayıda protokolün birlikte çalışmasını gerektirir ve sorun giderme süreçleri geleneksel IP ağlarına göre daha zordur. Son olarak, MPLS'in çok katmanlı yapısı, bazı durumlarda gereksiz ek yük (overhead) oluşturabilir; özellikle küçük ağlarda bu ek yükün getirdiği fayda, maliyeti karşılamayabilir.

• Yüksek başlangıç maliyeti gerektirir.
• Uzmanlık gerektiren karmaşık yapılandırma süreçleri içerir.
• Sorun giderme süreçleri geleneksel IP ağlarına göre daha zordur.
• Küçük ağlarda ek yük faydayı karşılamayabilir.

Bu avantaj ve dezavantajları değerlendirirken, ağınızın büyüklüğünü, trafik hacmini, hizmet gereksinimlerini ve bütçenizi göz önünde bulundurmalısınız. Küçük bir ofis ağı için IP/MPLS omurga kurmak genellikle gereksizdir; ancak çok şubeli bir banka, bir telekom operatörü veya büyük bir üretim tesisi için bu teknoloji neredeyse kaçınılmazdır.